دود پس می دهم و...

خاکستر

و  زغالی که بر نازکی پوست کودکی

                                                   فرو می رود

تنها...

تیک تاک ثانیه ها و

عبور خیالی دور

شب هایم  اینگونه  اند

                                غریب

و خون دماغ ِ زنی از عِفَنِ  این همه رنج

که نیمه های سیاه شب را

به طلوعی دیگر می کشاند

                                      سرخ

***

و پنجره ای

که در آن بوی ماندگی ام

و خاکستر  و

                 دودی که پس می دهم از لای دندان هایم

بیرون می کشاند رسوایی شبی دیگر را

***

و تو

به لبهایت تنها

                    خود خوری آموخته ای

و من

          به لبهایم

                           سکوت و بوسه

زیباترین لبخندم

سال ها پیش  شاید...

با فتیله ی سیگاری

                          سقوط کرد

                          در سیاهی نیمه شبی

دود پس می دهم و  خاکستر

و پنجره ای که در آن شبی دیگر....

 

                                            ((آبان ماه ١٣٨٩))